Recensies krijgen in een taal die u zelf niet leest

De eerste recensies in een nieuwe taal krijgt u met handwerk: echte lezers in die taal die vooraf een exemplaar kregen en om een eerlijke mening werden gevraagd. Er is geen sluiproute, en de sluiproutes die u tegen betaling worden aangeboden mag u niet nemen — dat is geen kwestie van smaak, maar van wet en winkelbeleid.

Het probleem is echt: een boekpagina zonder recensies schrikt lezers af, en lezers zijn de bron van recensies. De uitweg uit die cirkel is vóór de verschijning beginnen.

Wat verboden is, en waarom dat geen discussie is

De Amerikaanse handelstoezichthouder stelde een regel vast die het kopen en verkopen van valse recensies verbiedt, en die uitdrukkelijk betaling of een voordeel verbiedt dat afhangt van het schrijven van een recensie met een bepaalde strekking — positief of negatief.

De regel geldt ook voor recensies van mensen van binnenuit die hun band niet vermelden. Een familielid dat een recensie schrijft zonder te zeggen wie hij is, valt daar dus ook onder.

Los van de wet verwijderen winkels zulke recensies zodra ze die opmerken. Het werkt ook niet: een lezer die een rij holle recensies in houterige taal ziet staan, concludeert precies het tegenovergestelde van wat u wilde.

Waar de eerste lezers vandaan komen

Met handwerk, uit vier hoeken.

Lezersgroepen in de doeltaal die aan uw genre zijn gewijd. Die bestaan voor bijna elk genre en elke taal, en hun leden lezen veel.

Accounts en blogs die in die taal over boeken als het uwe schrijven. Een persoonlijke benadering die uitlegt waarom juist dit boek bij hen past, werkt; een gekopieerde niet.

Lezers die u al hebt en die de taal spreken. Hebt u een mailinglijst, dan zitten daar mensen die het graag doen.

En plaatselijke bibliotheken en leesclubs, die soms opener zijn dan een auteur van buitenaf verwacht.

Hoe u het netjes vraagt

Geef het boek zonder voorwaarden, en vraag om een eerlijke mening. De formulering die werkt is eenvoudig: ik heb u een exemplaar gestuurd, wilt u schrijven wat u ervan vond dan ben ik blij, en het is helemaal prima als het geen goede recensie is.

Vraag niet om een positieve recensie, bied niets in ruil, en stuur geen herinneringen. De grens tussen een nette vraag en een overtreding ligt precies bij het woord "afhankelijk".

Wat u doet voordat u vraagt

Eén ding, en het is het belangrijkste: zorg dat het boek in die taal werkelijk klaar is.

Een eerste recensie die zegt dat de tekst als een vertaling leest, blijft voor altijd op de boekpagina staan en is niet te verwijderen. De juiste volgorde is dus een moedertaalspreker vóór de verschijning een hoofdstuk laten lezen, niet erna. Hoe dat werkt, legden we uit in hoe u een vertaling beoordeelt in een taal die u niet leest.

Hoe lang dit duurt

Langer dan het lijkt. Tussen het versturen van een exemplaar en het verschijnen van een recensie zitten meestal weken, want de lezer moet een heel boek lezen.

Daarom benadert u vroege lezers vóór de verschijning en niet erna, en besluit u vooraf hoeveel exemplaren u wilt weggeven en hoeveel mensen u benadert.

Bereid u ook voor op bescheiden aantallen. Een groot deel van wie een exemplaar krijgt, schrijft niets, wat volkomen normaal is en niets over het boek zegt.

Wat u doet zodra u er een paar hebt

Gebruik ze. Eén zin uit een echte recensie in de doeltaal, in de boekbeschrijving, is meer waard dan een alinea lof die u over uzelf schreef.

En onthoud dat de beschrijving in de nieuwe taal geen vertaling van de oude is, maar een wervende tekst die opnieuw voor déze lezer is geschreven. Daarover schreven we in titel en beschrijving worden herschreven, niet vertaald. De overige vragen staan bij onze veelgestelde vragen.